Ziarno słowa

Kiedy zostałem duszpasterzem młodzieży, najbardziej bałem się miliona pytań, na które nie będę umiał odpowiedzieć – tych, które mają drugie albo nawet trzecie dno. Zastanawiałem się, czy znajdę trafną ripostę, kiedy ktoś ewidentnie będzie szukał konfrontacji, a nie wytłumaczenia i zrozumienia. Z takimi obawami przyjechałem do Gdańska. I dzięki Bogu odkryłem, że Jezus jest najlepszym duszpasterzem młodzieży, a więc mam się od kogo uczyć.

Przez długi czas zazdrościłem Jezusowi tego, o czym słyszymy na początku dzisiejszej Ewangelii. 

Kliknij zdjęcie, aby przeczytać całe rozważanie →

Jezus zamknął usta saduceuszom, czyli umiał obronić się przed ich zaczepnymi pytaniami. I bardzo dobrze, że to zrobił. Przyszli do Niego z łamigłówką na temat zmartwychwstania, chcąc przetestować Go na oczach ludzi. Jezus nie tylko nie dał się wystawić, ale wytrzymał tę próbę, genialnie odpowiedział, celnie zripostował, no i saduceusze, mówiąc delikatnie, przestali się odzywać. Czyż nie tak odnosi się zwycięstwa w dyskusji? Czyż nie w ten sposób buduje się autorytet duszpasterza wśród młodzieży? Prosty plan: Mieć zawsze celną ripostę. Ale Jezusowi chodzi nie tylko o celne riposty. On rzeczywiście potrzebuje ciszy po to, by ją czymś sensownym wypełnić. By powiedzieć o tym, co jest pierwsze i najważniejsze w życiu: kochaj, będziesz kochał!

Jezus nie zamyka ust saduceuszom, żeby zbudować swoją pozycję, pokazać, że jest w stanie każdego zagiąć w rozmowie. W tej ciszy, która następuje po Jego słowach, chce opowiedzieć pytającemu o swojej miłości. Przecież zamknięcie ust Zachariaszowi nie było upokarzającym pstryczkiem ze strony Pana Boga, ale raczej szansą, by w trakcie milczenia usłyszał Jego głos. A co mówi Zachariasz, kiedy otwierają mu się usta? Od razu zaczyna błogosławić Boga.

Daj nam, Panie Boże, nie tylko celnie ripostować czyjeś pytania, uwagi czy komentarze, ale może przede wszystkim naucz nas wypowiadać słowa, które są naprawdę potrzebne, a wtedy znajdą się takie riposty, że nawet najwięksi wojownicy zamilkną.